Shahneshin

شاه‌نشین بازخوانی معاصری از زیبایی، هویت و جایگاهی است که زمانی در مرکز توجه قرار داشت.

پیکره‌ای تاریک در میان فضای روشن اثر شکل گرفته؛ بخشی از چهره و بدن او با نقش و رنگ پوشیده شده و خوشنویسی از بالای سر، مرز میان انسان و تصویر را از بین می‌برد.

در معماری ایرانی، شاه‌نشین جایگاهی ممتاز و برجسته بود؛ نقطه‌ای که نگاه‌ها به سوی آن هدایت می‌شد. در این اثر، این مفهوم از معماری جدا شده و به انسان منتقل می‌شود.

دیگر اتاقی برای شاه‌نشین وجود ندارد.

خود انسان، شاه‌نشین شده است.