The Last Queen

The Last Queen پرتره‌ای از شکوهی است که حتی پس از فروپاشی باقی مانده.

در میان جنگلی سرد و خاموش، پیکره‌ای تاج‌دار ایستاده است؛ چهره‌اش محو و پوستش ترک‌خورده، اما هنوز چیزی از وقار گذشته در او زنده مانده. تاج و جواهرات نشانه‌های جهانی هستند که شاید دیگر وجود نداشته باشد، در حالی که پارچه‌ی ایرانی روی بدن، رد هویتی را حفظ کرده که زمان نتوانسته کاملاً از میان ببرد.

در میان تمام این سرما، پرنده‌ی کوچک روی شانه تنها حضور گرم تصویر است؛ نشانه‌ای ظریف از زندگی در جهانی که تقریباً خاموش شده.

The Last Queen درباره قدرت در اوج شکوه نیست.

درباره چیزی است که پس از از دست رفتن همه‌چیز، هنوز باقی می‌ماند.